Pojam “biološka raznolikost” je prvi put koristio kozervator i naučnik specijaliziran za biljni i životinji svijet, Raymond F. Dasmann, 1968.godine i to u njegovoj knjizi A Different Kind of Country advocating conservation(Drugačija zemlje) u kojoj zagovara očuvanje. Međutim, pojam je dobio šire razmjere primjene tek nakon više od desetljeća, prilikom čega postaje dio svakodnevne upotrebe u naučnim i politikama zaštite okoliša u 1980-im. Važno je istaknuti da je Thomas Lovejoy u predgovoru knjige Conservation Biology(Konzervacijska Biologije), približio ovaj pojam naučnoj zajednici.

Od tada, ovaj termin koriste biolozi, ekolozi, politički lideri i zabrinuti građani. UN-ova Koneferencija o okolišu i razvoju (Earth Summit) održana 1992.godine, definiše biološku raznolikost kao “sveobuhvatnu raznolikost živih organizama, uključujući, ‘između ostalog’, kopnene, morske i ostale vodene ekosisteme i ekološke komplekse čiji su dio; ovo uključuje diverzitet u okviru vrsta, između vrsta i između ekosistema.” Ova definicija je određen UN-ovom Konvencijom o biološkoj raznolikosti – međunarodnim dokumentom koji, na globalnom nivou, definiše politike vezane za bioraznolikost.

Ciljevi Konvencije su “očuvanje biološke raznolikosti, održivo korištenje komponenti biološke raznolikosti, pravedna raspodjela dobrobiti koje nastaju iz korištenja genetskih izvora, uključujući odgovarajući pristup genetskim izvorima, odgovarajući prenos tehnologije, uzimajući u obzir sva prava nad tim resursima i tehnologijama, te sistem odgovarajućeg finansiranja navedenih aktivnosti.”

Poljoprivredna bioraznolikost je dio kopnene biološke raznolikosti i može se podijeliti u dvije kategorije:

  • intraspecijska – genetska raznolikost unutar jedne vrste.
  • interspecijska – broj i tipovi različitih vrsta koje se uzgajaju, kao što su krumpir, mrkva, paprika, zelena salata, itd.

Interspecijska raznolikost usjeva je djelomično odgovorna za raznolikost naše hrane, dok nam intraspecijska raznolikost unutar jedne vrste nudi više izbora u ishrani i prilagodljivost lokalnim klimatskim uslovima.Ukoliko se desi da usjevi ne uspiju u monokulturi, oslanjamo se na to da će nam poljoprivredna raznolikost ponuditi nešto novo da se ponovo zasadi; ako se desi da neka štetočina uništava plod pšenice, otpornije sorte pšenice bi se mogle posaditi sljedeće godine. Bioraznolikost također može ponuditi rješenja u slučajevima poljoprivrednih katastrofa:

  • Kada je 1970-ih godina RGSV virus (rice grassy stunt virus) pogodio polja od Indonezije do Indije, 6273 sorti su bile testirane na otpornost. Zaključeno je da je otporna samo jedna indijska sorta, koja je naučnom svijetu poznata od 1966. godine. Ova sorta je hibridizovana sa drugim sortama, te su nastali hibridi koji su sada svjetski poznati.
  • Epidemija oboljenja kafe (coffee rust disease) je1970. godine napala plantaže kafe u Šri Lanki, Brazilu i Srednjoj Americi. Otporna sorta je pronađena u Etiopiji.

Monokulturna praksa je bila faktor koji je doprinosio nastanku nekoliko poljoprivrednih katastrofa, uključujući kolaps evropske vinske industrije krajem 19. stoljeća i pojavu biljne vaši na listu kukuruza1970.godine u Južnoj Americi. Bolest “glad irskog krompira”, koja se pojavila1846.godine, je izazvala smrt jednog miliona ljudi i emigracije oko dva miliona ljudi. Katasrofa je bila rezultat sadnje samo dvije sorte krompira, obje neotporne na bolest Phytophthora infestance, koji se pojavila 1845.godine

Iako oko 80 posto ljudske hrane dolazi od samo 20 biljnih sorti, ljudi koriste najmanje 40.000 vrsta. Mnogi ljudi ovise o ovim vrstama za potrebe ishrane, skloništa i odijevanja. Zemljina biološka raznolikost osigurava resurse za povećanje prehrambenog potencijala i drugih proizvoda pogodnih za ljudsku upotrebu, iako prisutna stopa izumiranja smanjuje taj potencijal.

Stoga, 20 godina nakon održavanja Rio Earth Sumita, Ujedinjene nacije su proglasile period od 2011. do 2012.godine, UN-ovom Dekadom bioraznolikosti.